گفتم خدایا، مرا مرادی بفرست

                             طوفان زده ام راه نجاتی بفرست

فرمود با زمزمه یا مهدی           

                             نذر گل نرگس صلواتی بفرست

زهد و تقوا                                                                               

زهد و تقوا از صفات و ویژگیهای جمله اولیاست .زهد راستین چنانکه حضرت علی (ع) آن را توصیف می کند:«رسیدن به مرحله ای که اگر دنیایی که دارید از شما گرفته شود ،غمزده نشوید و اگر دنیا به شما روی آورد ، شادی زده نشوید.»از مکارم زندگی حضرت رسول (ص) بود.

او بر دنیا به دیدۀ حقارت می نگریست و چون پیری برنا لذایذ جهان را بازیچه و دوستاران آن را غفلت زدگان می دانست و کلام وحی بر زبانش جاری بود که:«مَا الحَیوةُ الدُّنیا اِلّا لَعِبٌ وَلَهوٌ؛زندگی دنیا جز بازیچه و سر گرمی بیش نیست.»[انعام آیۀ٣٣]

در تأ مین زندگی به اندازه خوراک وپوشاک و به میزان کفایت زندگانی بسنده می کرد و قناعت را گنجینه بزرگی برای افتخار و شرف انسانی بر می شمرد . اغلب اوقات لباس خشن ، پوشاکش ونان جوین خوراکش بود؛ پیامبر (ص) گلیمی از پشم سیاه داشت ،روزی آن را چهار لا کرده ، زیر بدنش نهاد . فردای آنروز با ناراحتی فرمود:«دیشب زیر بدنم نرم بود ،برای نماز دیر تر از خواب بیدار شدم .»

زندگی ساده ، ولی بی پیرایه ای داشت که وقت رحلت تنها هفت درهم برایش مانده بود .آن را هم خواست و به نیازمندان بخشید .

بسیار می شد که از سوی بزرگان ، اقوام وحتی برخی از پادشاهان  برایش هدایا و تحفه های گران قیمت و پیشکشهای فراوان می فرستادند ، اما هیچ یک را برای خود بر نمی داشت و همه را به مردم انفاق می کرد ویا در راه مصالح مسلمین به کار می برد . در عین حالی که اسباب عیش وزندگی مرفه را داشت ،در نهایت عسرت و تنگدستی و همپایۀ فقیر ترین مسلمانان زندگی می کرد .

اگر زنانی را به تزویج خویش درآورد ،برای شهوت یا لذت نبود.همه را به امر خدای بزرگ و برای پیشرفت مصالح مسلمانان انجام می داد . چنانکه در این راه،قبایل بزرگی را با اسلام آشتی داد وحمایت آنها را برای دین خدا بر انگیخت.

از سوی دیگر ،در پرهیز گاری وعبادت خدا می کوشید،هیچ گاه مرتکب گناه یا خلافی نمی شد  وبا مردم به عدالت رفتار می کرد . کارش در روز، نشر احکام اسلام و ترویج دین بود و شبانگاه که می رسید ،به عبادت وستایش خدای ،مشغول می شد . در عبادت به قدری بر پا ها می ایستاد ،که پاهایش ورم کرده وفرمان الهی می رسید که قرآن را نفرستادیم تا خودت را به رنج وسختی اندازی.

روزهای جمعه را نیز بسیار گرامی می داشت و به انجام دادن عبادات اختصاص می داد . تنها به مسجد می رفت و چون مردم حاضر می شدند به آنها سلام می کرد و پس از اذان بلال ، نماز جمعه می خواند و مکرر می فرمود :«جمعه زمانی بسیار کوتاه است که درآن ساعت ،دعا مستجاب می شود .»

هر چند برای عبادتش وقت معین نبود و هرگاه وقتی به دست می آورد ،به آن اختصاص می داد .

به این ترتیب از سراپای وجودش گوهر تقوا  می بارید . هیچ کس از وی بدی یا کار اشتباهی را ندید ، اَنَس که ده سال خادم آن حضرت بود ، نقل  می کند در مدت این ده سال که در سفر و حضر با رسول خدا (ص) بودم،هیچ گاه به من عتاب نکرد حرف تند وتلخ نزد و گاه که خطایی مرتکب می شدم،می فرمود:«انسان نسیان دارد و سهو می کند.»

به مبارزه با هوای نفس و جهاد با خویشتن اهتمام می ورزید و آن را راز موفقیت می دانست ،لذا وقتی با اصحاب ،از یکی از غزوات سالهای اول هجرت با پیروزی باز می گشتند و آنها به موفقیت خود مباهات می کردند ،فرمود:«از جهاد کوچکتر بر گشتید ،حال باید به جهاد بزرگتر بپردازید .» اصحاب پرسیدند:«جهاد اکبر کدام است؟»فرمود:«جهاد با نفس که بزرگترین دشمن درونی انسان است.»

منبع:کتاب سیمای محمد(ص)در آیینه تاریخ

صلوات،بهترین هدیه از طرف خداوند برای انسان است.

صلوات،تحفه ای از بهشت است.

صلوات،روح راجلا میدهد.

صلوات،عطری است که دهان انسان را خوشبو می کند.

صلوات،نوری در بهشت است.

صلوات،نور پل صراط است.

صلوات،شفیع انسان است.

صلوات،ذکر الهی است.

صلوات،موجب کمال نماز می شود.

صلوات،موجب تقرب انسان می شود.

صلوات،سپری در مقابل آتش جهنم است.

صلوات،انیس انسان در عالم برزخ وقیامت است.

صلوات،جواز عبور انسان به بهشت است.

صلوات،انسان را در سه عالم بیمه می کند.

صلوات،از جانب خداوند رحمت است واز سوی

فرشتگان پاک کردن گناهان واز طرف مردم دعا است.

صلوات،برترین عمل در روز قیامت است.

صلوات،فقر ونفاق را از بین می برد.

چه خوب است که همیشه زبان انسان مشغول

ذکر صلوات،باشد وفضای جامعه ومحیط کار خود

 را معطر  به صلوات نماییم.

شوخ طبعی و مزاح

پیامبر (ص) همواره لبان متبسم داشت و لبخندی نمکین ،لبهای کمرنگش را مزّین می کرد . آن حضرت به سرورونشاط مردم  توجه خاصی داشت.امام صادق(ع) دراین باره می فرماید: «رسول خدا (ص)با مردم مزاح می کرد و منظورش این بود  که آنان را مسرور سازد.»

گفته می شود ؛در شوخی و مزاح قصد آن داشت که جلال و شکوهش اصحاب را نگیرد و بتوانند حاجتها وآنچه در دل دارند ، به او باز گویند .

او هر گاه یکی از اصحاب را مغموم نگران می دید ،سعی می کردبا مزاح کردن او را شاد و مسرور سازد.درهنگام شادی اصحاب،شادمان بود و برآنچه خندان می شدند،تبسم می فرمود،

خنده بلند را دوست نمی داشت .

شوخیهایی نیز از آن حضرت نقل شده است: از رآن جمله  ،شوخی با عمه اش صفیه است . روزی پیامبر (ص)به وی فرمود:«زن پیر به بهشت نمی رود.»

صفیه نگران شد وبا ناراحتی گفت:«پس من که پیر هستم از بهشت محروم هستم.»

حضرت تبسم فرمود و در جواب این آیه را خواند:

«اِنّا اَنشََأنا هُنَّ اِنشاءاً فَجَعَلنا هُنَّ اَبکاراًعُرُباً اَتراباً»؛

«آفریدیم آفریدنی،پس آنها را دوشیزه وپاکیزه ساختیم که دلپذیر و همسال باشند »

منبع:کتاب سیمای محمد(ص)درآیینه تاریخ   نوشته: عبدالرحیم شهسواری

صفات و ویژگیهای حضرت محمد (ص)

شخصیت انسانها، آنها را از یکدیگر متمایز می سازد و موجبات برتری آنها را فراهم می سازد . در میان جوامع بشری ،هر گاه فردی دارای ویژگیهای شخصیتی افزون تری نسبت به سایرین بوده است ، چهره ای والاتر یافته و در میان جامعه خویش نقش روشنتری یافته است ،چنان که رهبران و مصلحان اجتماعی را از این دید باید نگریست و برای همین وجود  اینان درخششی خاص داشته است . از سوی دیگر هر چه صفات و ویژگیهای هر فردی عالیتر و متکاملتر  باشند ،آن فرد از اهمیت بیشتری برخوردار است و از جهت مکان وزمان برتری می بخشد . در واقع او را از محدودۀ محیط زندگی ، شهر ،منطقه ،ملّت وامت خود خارج ساخته و به شخصیتی ملّی و جهانی مبدل می سازد . و گاه تکامل انسانی تا حد رسیدن به انسانی کامل چنان است که وجود وی را بسان خورشید می نماید،آن گاه است که او جاودانه شده در همیشه تاریخ می درخشد و جمع بشر از سرچشمه معرفت وی معنای زندگی و سعادت را می یابند . وجود مقدس پیامبر اسلام (ص)این گونه بوده است . او مظهر انسانی کامل بود که در خود عالیترین صفات انسانی را جای داده و انها را در صحنۀ زندگی تجسم می بخشد . وی در حلم وسخا ، جود وکرم ، شجاعت،گذشت و بزرگواری،شرم وعفت ،حسن معاشرت ، حسن عهد وپیمان ، تواضع وفروتنی ،محبت ومهربانی ،امانت وراستگویی ،وقار و متانت ،نظافت وپاکیزگی،زهد وعبادت وبسیاری حسنات دیگر شهره بود وهمتا نداشت.

چنانکه در قرآن مجیددر آیۀ(٤)سورۀ مبارکۀقلم؛زیباییهای وجودش این چنین ترسیم شده است :

«اِنَّک لَعَلی خُلُقٍ عظیمِ»؛ « وتوراست خلقی عظیم »

و این خلق عظیم ،همان سر چشمه اخلاق حمیده وآداب زیبای زندگی است که حسن اخلاق نامیده می شود.از این رو وجود مقدس پیامبر (ص) منبعی غنی وسر شار برای شناخت است ،الگوو نمونه ای است که باید از او الهام گرفت وبا بهره گیری از مکارم اخلاقی،آداب نیکو وصفات والای پیامبر اسلام به زندگی معنا بخشید وحیات طیبه را تجربه کرد.

 منبع سیمای محمد(ص) در آیینه تاریخ  نوشته عبدالرحیم شهسواری

استقامت و استواری در هر حرکتی موجب پیروزی و به انجام رسیدن آن می شود . پیامبر اکرم (ص)در جامعه ای بر انگیخته شد که تباهی و ستم در آن بیداد می کرد . جامعه شبه جزیره مملو از خرافات و جهالتها بود و نسیم تمدن در آن نوزیده بود . دراین جامعه که به زیر خاک کردن دختران و دوشیزگان از رسوم متداول به شمار می آمد ، پیامبر باید دعوت به توحید ،دست کشیدن از فساد و آداب و سنن جاهلی را دنبال می کرد . با این وضع به طور طبیعی درمقابل وی سدهای آهنین از مردم جاهل ،اشراف منفعت پرست و قدرتمندان جاه طلب وجود داشتند . عوام مردم از بیخردی و جهل ،حاضر به همرنگی با توحید و پذیرش یکتا پرستی نبودند و دیگران از روی جاه جلال ،مقام و ثروت دست از کام دنیا نمی کشیدند .

پیامبر (ص)در مسیر دعوت این قوم جاهل ،به چنان سختی گرفتار آمد که در طول ٢٣ سال دعوت ،کمتر پیامبری چنین شده بود ،چنانکه خود فرمود:«ما اوُذِیَ نَبِِیٌّ مِثلَ ما اوُ ذِیتُ؛هیچ پیامبری آن چنان که من سختی کشیدم ،سختی نکشید.»

اما او در برابر این فشارها ،مقاوم ایستاد و پایداری کرد وآن گاه که دلش تنگ می شد ، وحی به مددش می آمد ، چرا که او مأ مور به استقامت و صبر بود و باید در برابر مشکلات ایستادگی می کرد ،فرمان الهی این بود :«فَا ستَقِم کَما اُمِرتَ استقامت کن همانگونه که امر شده ای.»آیه ١٠٨هود

بسیار شد که در کوچه های مکه ومدینه او را سنگباران کردند یا خاک و خاشاک و خاکستر بر  سر ورویش ریختند ویا جسارت و اهانت می کردند ؛ولی او روی در هم نمی کشید و برای آنها از خداوند طلب هدایت می کرد .

چنانکه روزی رسول اکرم (ص) تنها می رفت ،قریش جمعی از اوباش را تحریک کردند . آنان عبای اورا کشیدند و بر گردنش افکندند . در این حال ابوبکر به کمک او رسید و اوباش فرار کردند .

یا در زمانی دیگر ؛ابو لهب ، دشمن سر سخت پیامبر (ص) عُقبة ابن ابی معیط را که همسایه وی بود ناگزیر ساخت در کوچه جلوی پیامبر (ص) را بگیرد و به آن حضرت نا سزا بگوید و جسارت کند . اما عزم راسخ و مقاومت دلیرانه پیامبر (ص) ،همه را نا امید ساخت و به شگفتی وا داشت . همین استقامت سهمگین بود که در جنگها یا غزوات ،توطئه ها و دسیسه ها ،نقطه امید و اتکایی را برای مسلمانان  ایجاد نمود،و پیامبر (ص) چون تکیه گاهی پولادین ،مسلمانان را در برابر حوادث ،دوران حفظ وهدایت کرد.

منبع سیمای حضرت محمد (ص) در آیینه تاریخ     عبدالرحیم شهسواری

اخلاص وتواضع پیامبر اسلام (ص)

فروتنی و تواضع از  ویژگیهای پیامبر اسلام (ص) بود . اگر چه رهبری بزرگ،  عالمی دانا ،مدیری با تدبیر  برای جامعه و حکومت اسلامی و پیامبر الهی بود ؛ امّا در هنگام بر خورد با دیگران هیچ گونه آثار کبر و خود بزرگ بینی در وی مشاهده نمی شد ، آن حضرت بر هر کسی وارد می شد ،نخست و پیش از او سلام  می کرد .

در هیچ مجلسی زانوان خویش را از دیگران جلوتر نمی نهاد و جای بر کسی تنگ نمی کرد  . هر کس ،فقیر یا غنی می آمد ، بزرگ می داشت . به حاجتها و دردها می رسید،حتّی اگر د ر نماز بود و کسی حاجتی بر او عرضه می داشت ،نمازش را کوتاه می کرد و پس از حل مشکل او دوباره به نماز بر می خاست.برای همین با ضعیف ترین مردمان همانند قویترین و ثروتمندترین مردم رو به رو می شد . پیامبر  (ص) ملاک برتری  را فقط  تقوا و پرهیز گاری می دانست و امتیازات دنیایی را ملاک تفاخر و برتری به شمار نمی آورد .

چنانکه می فرمود:«النّاسُ سَواءٌ کَاَسنانِ المشطِ؛»مردم همانند دانه های شانه با هم برابرند .»

از این رو سعی می کرد در سیره و سیرت متواضع و فروتن باشد .

گاه در حلقه اصحاب قرار می گرفت ،طوری می نشست که تشخیص او از سایرین سخت بود و بسیار شد که غریبی در پی ایشان به مسجد می آمد ؛ولی در جمع دوستان واصحاب ، پیامبر (ص) را نمی شناخت.از فقر ونداری شکوه ای نداشت و آن را موجب حقیر بودن نمی دانست . در جمع فقرا می نشست و با انها غذا می خورد .آن گاه که اصحاب نیز دچار غرور و نخوت می شدند یا به مساکین و فقرا کم توجهی  کرده یا تحقیر روا می داشتند ، با عتاب برآنها می تاخت و چنانکه در مسجد مدینه ،وقتی  توانمندی  در کنار مردی فقیر نشسته بود و جامه های خود را کنار می کشید،بر او تاخت واورا برای خود بینی مورد نکوهش قرار داد .

سیمای  حضرت محمد (ص)

بوی خوش  

پیامبر (ص) همواره رایحه ای دل انگیز داشت .گویند :بهترین چیز نزد آن حضرت (ص)عطر بود . وایشان رغبت عجیبی به عطرها داشت .

در کافی از حضرت صادق (ع) وارد شده :«رسول خدا بیش ازآن مقدارکه برای خوراک خرج می کرد ،برای عطر پول می پرداخت.»

هر گاه بیرون می آمد ودر میان اجتماع وارد می شد،از استعمال بوی خوش غفلت نمی ورزید . از این رو بوی محمدی برای مردم و اصحاب آشنا بود.   

منبع :کتاب سیمای محمد (ص) درآیینه تاریخ   نوشته:عبدالرحیم شهسواری

Powered By
  BLOGFA.COM